09-09-2021

TROOSTMACHINE | Hans Mellendijk

Enerzijds ziet Hans de tegenstroom ontstaan. Anderzijds slaat het verval toe. De dichter zet als bemoediging haiku’s in.


Troostmachine


het veld kleurendoof
keert langzaam terug van det
gifgele schreden

het vanggewas vangt
mineralen, rogge en 
gras bemesten groen

herinneringslaan
werkt op klinkplek klevenhorst 
troostsessie verlicht

echter even maar
de tekstrobot neemt de hof
klaarblijkelijk waar

de bolletjeskers
in het toetsbordtuinieren
als bolletjesplant

op de kaart zetten
woekering van jeukwoorden
krabben helpt niet meer

de ketenpartners 
shovelen sensibellen 
uit zijn denksysteem

zuurstofsnorretje
snort lustig klanknabootsend
daarna voor een prik

kijkt gevaccineerd 
de tijd geen trouwe partner
meer is en minder

staat, maar wegglijdend
van even naar eeuwigheid
de inkt vloeit een traan

mijn liefste in het
gedicht toelaten, dan toch
de hoop op een kier?

DANDENDE DEERNS IN DE WIND | Hans Mellendijk

De oude bard Bob Dylan werd tachtig, de gemeente Bronckhorst presenteerde zijn plannen voor het plaatsen van windmolens in Eldrik en Laag Keppel. Hans hoorde een lied in zijn moerstaal en zag dansende dames.


Dansende deerns in de wind 

Hoevölle stormen mek ‘n windbuul met
veurda’j ‘m ‘n kearl nuumt?
Hoevölle zeeën zeilt ‘n flamingo
veurdat e slöp in ‘t Goor?
En hoevake drei’jt de möllewieken
veurdat ze veur altied bunt verdwenen?

‘t Antwoord mien vriend kö’j heuren in de wind.
‘t Antwoord kö’j manges zeen in de wind.

Hoevölle jaor kan ‘n windreus bestaon 
veurdat de slagschaduw oplost in zee?
Hoevölle jaor zölt de windboeren bestaon
veurdat ‘t eigenaarsschap is af ekoch?
Hoevake kan de mens
met de oorn dich, ‘t neet zeen?

‘t Antwoord manges toch de wind?

Hoevake kik de mens
naor Eldrik um de löch te zeen?
Hoevölle oorn mot de mens hem’n
veurdat e de welt heurt liepen?
En hoevölle dreuge zommers veur da’w wet
dat tevölle is dood egaon?
‘t Antwoord manges toch in de wind?

‘t Antwoord mien vriend kö’j heuren in de wind.
‘t Antwoord kö’j mangs zeen in de wind.

Dansende deerns op Laag Keppelse Diek.

HOE EUROPA LACHT | Hans Mellendijk

 Langzamerhand kunnen we op vakantie. De buurlanden kleuren geel, de kleur van ‘Zeg maar kaas.’ Hans Mellendijk nodigt de lezer uit, op vakantie in het buitenland een selfie te maken terwijl in de taal van het gastland samen met de buitenlander ‘kaas’ wordt uitgesproken. Stuur het filmpje naar h.mellendijk@xs4all.nl dan maakt hij daar een mooie compilatie van. Met vermelding van plaats en land.


Hoe Europa lacht


Kiek hoe de buren lachen.

Kijk wat de dichter zag

telkens een andere lach

bij het uitspreken van 

‘kaas’ in andermans taal.


cheese

kaas

Käse

fromage


kaas

τυρί

sajt

ost


juusto

ostur

formaggio

ost


ser

quiijo

сыр

queso


sýr

peyner

ost

queso


ECHO | Hans Mellendijk

 De dichter fietste, zijn tegemoet komend verkeer groetend, over de kerkenpaden van de Achterhoek en twijfelde over zijn oren.



Echo


Mooi is dat leven in mo’jland

Ik ervoer het langs de Elbe

op fietsvakantie met mijn lief.

De echoënde tegenliggers.


Ik mis het nu in de ochtend.

Nu zij uit de tijd gekomen,

ik het slechts in gedachten hoor,

ons vertrouwde ochtendgroeten.


Ook in Groningen de groet.

ze schrijven het daar wel anders:

em-oo-ie is wat ik daar zie.

Het oogt op Frans; Kijk mij dan toch!


Je hoort het in de Achterhoek.  

Op de fiets- en wandelpaden.

Alhoewel, meen ik vaker ‘Hoi’

terug te horen. Of toch niet?


Is het slechts een teloorgang 

van mijn ouderdoms oren?


LOST PARADISE | Hans Mellendijk


Hans Mellendijk bezocht de expositie ‘The Gate Of The Lost Paradise’

van Jan Marinus Verburg in de Grote of St.-Gudulakerk te Lochem.

 

 

Lost Paradise

 

Zig zaggend. Zoals

Leporello de rokken

van zijn baas telde;

Don Giovanni

die harmonicagewijs

de minnaars beschreef.

 

Zoals Jan Verburg

zijn nirwana schilderde;

ontelbaar in beeld.

Op de kerkbanken 

schetsboeken, als zangbundels

jubelen schoonheid.

 

Zoals woorden te

kort schieten bij beschrijven

van lusthof Eden

zo komt Marinus

daarentegen een heel eind;

een overgave. 

 

Aan heel de wereld.

Hij laat de kerk weer waarvoor

het ooit is gebouwd;

aanbidding. Zig zag

het verloren paradijs

terug in Lochem.

 

Caleidoscopisch

de draagbare musea 

weergaloos prachtig.

 

En de schepper zelf

zag dat het goed was.